Fozzie, Gonzo, Beaker, Scooter, Animal, Miss Piggy, Statler en Waldorf & Rolf. Zeggen deze namen u nog iets? Vast wel. Het zijn de muppets. Creaties van Jim Henson. Geniaal.

Wie heeft er namelijk niet dubbel gelegen met Statler en Waldorf? De ironische opa’s die vanaf het balkon kritiek leveren op de optredens van de andere artiesten?
Of Fozzie, de meester in het vertellen van de niet-grappige grapjes. Waardoor ze dan toch weer grappig waren.
Laat ik Gonzo niet vergeten. Het vogelachtig figuur wat alles deed om in beeld te komen. Die altijd de dupe was van gevaarlijke stunts. De muppet met het laagste IQ.

En last but not least: Kermit de Kikker. De gastheer. De presentator. De journalist.
Laat daar nou net het probleem liggen. Voor Kermit was ik bang. Doodsbang. Kermit had enge grote ogen. Die echt óp zijn hoofd zaten i.p.v. erin. Grote ogen die voor mijn gevoel dwars door me heen konden kijken. Ogen die staarden.

Mijn ‘Kermitfobie’ heeft jaren geduurd. Maar nu wordt het tijd de confrontatie aan te gaan. Vanaf vandaag ben ik dan ook in het bezit van een heus Kermit-Kinder-PC-Accessoire-Pakket! Inhoud? Een knalgroen toetsenbord met 2 enorme ogen die bewegen wanneer je op schift of enter drukt (en geloof me, die knoppen gebruik je vaak!), 2 knalgroene luidsprekerboxen met ieder 2 enorme ogen die meebewegen op de beat van de muziek en een knalgroene muis. Jawel, met 2 enorme grote ogen. En de ogen zijn de drukknopjes.

U voelt hem al. Als ik de komende dagen niet meer achter mijn pc verschijn weet u reeds de oorzaak daarvan.

~ Leef je nog?
~ Straffe white widow zeg pfffieoehw
~ Mi ta stima bo
~ Je bent verwend
~ Zwart zou wel kinky zijn, maar die zie je niet snel
~ Probeer deze maar eens…
~ Ik ben een alleseter
~ Wakker worden! Je moet werken!

En wat vond u vanochtend in uw inbox toen u wakker werd?

Ik ben niet labiel. Ik ben emotioneel flexibel.

la·biel (bn.)
1 onevenwichtig, wankel <=> stabiel

emo·ti·o·neel (bn.)
1 zeer vatbaar voor ontroeringen => affectief
2 betr. hebbend op emoties

flexi·bel (bn.)
1 buigzaam => soepel
2 inschikkelijk
3 zich gemakkelijk aanpassend aan wisselende omstandigheden => veranderlijk

Vanmiddag (ja ik heb uitgeslapen) lag hij in de hal op de mat. Een handgeschreven enveloppe. Met mijn naam erop. Bordeauxrood met gouden letters. Het bleek een uitnodiging te zijn voor een feestje. Maar ineens bedacht ik me hoe leuk het altijd was om geschreven post te krijgen.

Het idee dat iemand even aan je denkt. Speciaal een kaart gaat uitzoeken in een winkeltje, of thuis in een rommeldoos. Nadenkt over de woorden die de kaart moeten gaan vullen. De boodschap die hij over wil brengen. Een postzegel en brievenbus moet zoeken.

Het is lang geleden dat ik zo’n handgeschreven kaartjes of brieven heb ontvangen. En vanochtend maakte mijn hart een sprongetje van nieuwsgierigheid bij het zien van de handgeschreven enveloppe. Ineens betreur ik het bestaan en gebruik van e-cards. Ik ga weer echte kaartjes sturen. Wie stuurt mij er één?

Adres via mailform… -:)

Opgewekt humeur. Blauwe lucht. Luchtige kleding. Verliefde stelletjes. Glimlachen. Geur van gras. Tintelingen in je buik. Roomijs met aardbeien. Strand. Vakantie. Slapen wanneer iedereen ontwaakt. Zacht briesje. Klamboe. Picknicken als ontbijt. Dancing in the rain. Ontwaken door het kwetteren van vogels. Groene wereld. Diep geluk. Witte wolken. Vriendschappen. Sterrenhemel. Glinsteringen in de zon. Vlinders. Schaduw. Zoet gelach. Luieren. Luchtballonnen. Eeuwige avonden.

Als de zon nou nog even mee wil werken wordt het weer een zinderende zomer.

Waarom kan ik mezelf niet even op het electriciteitsnet aansluiten om me op te laden?

Ik ben een eerlijk mens. Oprecht. Ik heb respect voor mijn medemens. Ik ben er nooit op uit om anderen (opzettelijk) te kwetsen. Dat u het maar even weet.

Toch ben ik bang dat ik binnenkort naar het politibureau moet. Aangifte doen. Niet ‘zomaar’ aangifte doen. Nee, het wordt tijd dat ik aangifte ga doen tegen mezelf. Het is mooi geweest. Als ik er zelf geen einde aan maak dan doet binnenkort iemand anders het wel voor mij. Dan kan ik het beter zelf doen. Staat ook mooier als ik me moet verantwoorden tegenover de rechter. ‘Ik weet dat ik vaak fout ben geweest, ik heb er spijt van. Daarom heb ik mezelf ook aangegeven’.

Ik ben een kleptomane. Ik steel zaken zonder dat ik er weet van heb. Ik kom met dingen thuis waarvan ik me vaak afvraag hoe ik er in hemelsnaam aan kom. Inmiddels heb ik een riante verzameling aanstekers in huis. Ik alle kleuren en maten. Met en zonder afbeelding. Met en zonder ingebouwd lichtje. Of erger nog: ingebouwd geluidje.

Ik jat aanstekers. Bij de vleet. Iedere dag. Van collega’s, vrienden of onbekenden die gewoon de pech hebben dat hun aansteker voor het grijpen ligt. Hoe het gebeurt weet ik niet. Ik vraag of ‘leen’ een vuurtje en om de een of andere reden kom ik hem uren later weer tegen in mijn pakje sigaretten, in mijn jas of in mijn tas.

Voor alle mensen die ooit tot de ontdekking kwamen dat hun aansteker myraculeus verdwenen was: het spijt me. Echt. Uit het diepst van mijn hart. Als ik het ooit nog goed kan maken….
Voor alle mensen die hun aansteker nu nog hebben: hou hem in de gaten!! Maak er een koordje aan vast en bevestig dat vervolgens aan je riem. Zet er een alarm op. Verlies hem niet uit het oog. Voor u het weet bent u hem kwijt.

Ben je vanochtend ook vol goede moed om 06:00 uur uit je bed gekropen om lekker te gaan werken? Om de puinzooi op te gaan ruimen die collega’s het afgelopen weekend hebben laten liggen? Heb je ook wel eens het gevoel dat je al je energie steekt in zaken die niet op te lossen zijn. Of erger nog: die niet opgelost willen worden?

Ik heb een heerlijke baan. Dat staat wellicht in contrast met bovenstaande. Maar echt, ik heb een heerlijke baan. In essentie. Ik kan mijn energie kwijt. Ik kan mijn creativiteit kwijt. Soms geniet ik van de macht. Soms maakt het me blij. Soms maakt het me verdrietig. Ik heb leuke collega’s en ik heb minder leuke collega’s.

Heb jij echter al eens aan je baas gevraagd of je na een 9,5 uur durende dag vol problemen, nieuwe ontwikkelingen, vergaderingen en hypocriete collega’s alsjeblieft nog langer door mag werken? Omdat je het zo leuk vond. Zo verfrissend. Dat je echt wel genoeg energie over hebt om er nog een dienst achteraan te plakken?

Niet? Dat dacht ik al. Ik ook niet namelijk.

Het einde van de maand. De postbode duwt de post door de brievenbus en met een zachte plof belanden de reclamefolders, rekeningen én mijn salarisstrook op de mat. De folders gooi ik ongelezen in de prullenbak, de rekeningen gaan op de stapel en de salarisstrook wordt opengerukt. Alsof er iets spannend in staat. Het bedrag is vrij constant. En toch voel ik me rijk…

… rijk voor een week of drie. De eerste drie weken loop ik onbezorgd te winkelen. Koop 3 boeken ineens i.p.v. iedere keer één. Ik koop schilderijtjes en tierelantijntjes voor mijn huisje. Ik koop planten die na een week rijp zijn voor de GFT. Ik koop kleding. Ik doe onwaarschijnlijk onvoordelig mijn boodschappen. Ik blow. Ik rook. Ik trakteer. Ik rij auto. Kortom, ik doe waar ik zin in heb.

Maar die vierde week van de maand. Dat is een ander verhaal. In die week maak ik plannen. Over hoe ik het de maand erop anders ga doen. Ik dicht mezelf eigenschappen als discipline toe, terwijl ik beter weet. Ik bekijk mijn spaarrekening en beloof mezelf weer trouw iedere maand wat aan de kant te zetten. Ik maak lijstjes met inkomsten en uitgaven. Ik reken mezelf rijk…

Ach, ik kan natuurlijk altijd nog besluiten om tot mijn 40e helemaal niets meer uit te geven. Dan ben ik vast wel miljonair.